[ فَارْكَعْ رُكُوعَ خاشِعٍ لِلّهِ بِقَلْبِهِ مُتَذَلِّلٍ وَجِلٍ تَحْتَ سُلْطانِهِ حافِظٍ لَهُ بِجَوارِحِهِ حَفْظَ خائِفٍ حَزينٍ عَلى ما فاتَهُ مِنْ فائِدَةِ الرَّاكِعينَ ] ركوع ، مظهر خشوع امام صادق عليه السلام در دنبالهء روايت مىفرمايد : ركوع كن اما ركوعى كه خشوع قلب و بيم و ترس بسيار از مقام حضرت رب العزه همراه آن باشد ، مانند بيم و ترسى كه به مجرمى در زير شمشير سلطان دست دهد و تمام اعضا و جوارحت را با خضوع و فروتنى همراه كن و آن‌ها را از حركت‌هاى لغو باز دار ، تا در حقيقت شغلى بجز ركوع براى تو نباشد و از فوائد ركوع محروم نگردى . با صاف نگاه داشتن خود ، ركوعت را كامل كن و بدان كه تو آن همت ندارى تا به خدمت او قيام كنى مگر با يارى او و از صميم دل از وسوسه‌ها و حيله‌ها و نيرنگ‌هاى شيطان فرار كن كه خداوند درجهء بندگانش را به هر اندازه كه براى او تواضع كنند بالا مىبرد و به هر مقدار كه عظمت خداوند بر عمق جانشان ريشه دواند ، آنان را بر اصول تواضع و خضوع رهبرى فرمايد ، از جملات عالى روايت اشارات و لطايفى استفاده مىشود : اول آن كه : ركوع عبارت است از خشوع و اظهار ذلت و اقرار بر اين كه در قيام به